Değerlerimizi değerlendirmek

Değerlerimizi değerlendirmek, elimizdekileri tamir etmek. Bununla ilgili sadece benim karşılaştığım bile bir sürü yazı var.

Kimse kendine bişey sormasın. Her şey ortada ve belli. Tüketim, yaşam hızı, teknoloji bizleri tek kullanımlık plastik düşünce yapısına çevirdi.

Bana antika eşyalara değer verdiğim için uzaylıymışım gibi bakan çevrem çok şeyi anlatıyor zaten. Yamaladığımız eski pantolonlarımıza değinmiyorum bile.

Mesele biyolojik sağlık değil zihin sağlığı bence.

Ekonomik ömrünü tamamlamamış eşyaları atıyor olmamız başlı başına bir israf.

Bu konuyu neden bu kadar derin düşündüğüme gelelim.

Bir kaç yıl önce annesi ölen arkadaşıma destek olmaya karar verdim. Arkadaşım İstanbul’da yaşıyor. Annesi Antalya’da. Haberimiz yoktu hatta arkadaşım kendisi de görüşmüyordu annesiyle. Vefatından sonra evini boşaltmaya karar verdik. Evi yalnız yaşayan yaşlı bir kadına göre fazla doluydu. Sağlıklı bir zihin yapısı değildi gördüğüm. Zaten bir kişinin ev eşyaları kişinin karakterini kitap gibi anlatır size. Teyze mutsuz, sağlıksız ve yalnız ölmüş. Etiketi üzerinde hiç giymediği 10 tane gardrop dolduracak kadar fazla olan kıyafetlerden de belliydi.

Akabinde babaannemi kaybettim. Babaannem için halam ve benden başka kız evlat yoktu. İkimiz üstlendik evdeki eşyalarını toparlamayı. Bebeklik patiğimden, bebeklik şemsiyeme, bebeklik yastık kılıfımdan ateşlendiğimde sırtıma koyduğu havluları buldum, hatta bana Mcdonalds’tan aldığı çocuk menüsü happy meal kutularını bile sakladığıyla yüzleştim. Çok ağladım, çok dokundu beni bu kadar sevdiğini yaşarken anlayamadığım için, vicdanım sızladı ama o eşyaları toparlarken babaannemin kalbiyle yüzleştim. Anılara sığınmıştı. Torunlarına ve kullanışlara sığınmıştı. İşe yarayacak ama kendisinin işine yaramayacak bir sürü eşya çıkarttım oradan da.

Son olarak babamın satın aldığı yeni evin eşyaları…

Yedikule’de oturuyoruz, ailecek ve 3 nesil büyüdük tek bir apartmanda.

Binanın giriş katında hayalet ev diye adlandırdığım, içerisi için hayaller kurduğum, kimsenin kullanmadığı, tokmağı eski, aslan kafası metal süslemeden yapılmış bir daireydi.

Anneme her sorduğumda sahibinin Almanya’da yaşayan yaşlı bir teyze olduğunu söylüyordu. Halbuki orada bir ölüm, hayalet hikayesi anlatılmasını o kadar isterdim ki, hayallerimi besler umuduyla her dönem soruyordum. Tabi her zaman aynı cevap. Ve babam geçtiğimiz hafta o daireyi aldı, eve girdi. Ev gerçekten hayalet ev. Yaklaşık 30 senedir el değmemiş, eşyaları kullanıldığı şekilde bırakılmış, dikkatle bakıldığında inanılmaz parçaların bulunduğu, tozdan göz gözü görmeyen sevimli bir samatya dairesi.

Bu daire kitabında okuduklarım ise teyzenin kalbi de evi de bir zamanlar tertemizmiş. Aldıklarını kullanmaya fırsat bulamadan gitmiş buralardan. Evine gelen misafir çocuklar oynasınlar diye oyuncaklar tutmuş evinde. Aldığı bir kıyafetten 4’er tane almış, çoğu da beklemekten unufak olmuş ellerimizde parçalandılar. Teyzemizin bir de biblo özel zevki varmış. Tam bir Yedikule insanı. Evinde şahane bibloları vardı. Çok zevkli çok keyifli.

Tüm o eşyalarla ilgilenirken neden çocukları yüzleşmek istemedi diye düşünüyordum içimden.

Bulduğum cevap değerlerimizden kaçıyor olduğumuz. Hissettireceklerinden korktuğumuz için.

Hislerimizle yüzleşemediğimiz için.

Ben yüzleşiyor muyum?

Bence hayır.

Kim bilir farkında olmadan nelerden kaçıyorum yüzleşiyorum sanıpta.

Değerlerimize değer vermeyi unuttuk. Karadenizliler için sevmeyi sever derler.

Biz bunu unuttuk.

Tek kullanımlık plastiklere dönüştük.

Geri gelir mi?

Böylesi daha mı iyi?

Bilemem.

Ama teyzenin evindeki eşyaları toparlarken unutulmadığını ona hissettirdiğimi düşünmek iyi geldi bana.

Uzun süredir bunun adına ruhuna fatiha diyoruz. Umarım ruhları huzur içindedir.

Benim için değer vermek değerli bişey.

Okuduğunuz için teşekkürler..